Fat Freddy’s Drop - Dr Boondigga & The Big BW

Wydany w 2005 roku debiutancki krążek siedmioosobowej formacji z Nowej Zelandii, z miejsca został okrzyknięty debiutem roku. Na jego temat rozpisywali się krytycy, chwaląc każdą jego sekundę, zaś słuchacze oszaleli, rozpływając się w łagodnym i bujającym brzmieniu albumu. Ja sam również uległem jego magii i z niecierpliwością oczekiwałem kolejnego posunięcia septetu. Widać, że panowie są nieźle wyluzowali, bo nie spieszyli się z wydaniem następcy pierwszego krążka, w końcu jednak jest – ‘Dr Boondigga & The Big BW’ zabrzmiał w naszych głośnikach. Jak dobrze znów usłyszeć słoneczny, pozytywny puls narodzony z drugiej strony kuli ziemskiej.

Chłopaki nieco upgrade’owali, to co tworzą. Mimo, że nadal jest reggae’owo, dubowo, leniwie i w wolnym tempie, to na drugim albumie wkrada się zdecydowanie więcej elektroniki. Momentami panowie odlatują nawet w stronę lekkiego deep house’u. Wciąż pojawiają się żywe instrumenty, sekcja dęta bez zmian odgrywa jedną z ważniejszych ról, ale różnicę między ‘Based On A True Story’ a nowym dziełem grupy, wychwytuje się już przy otwierającym całość kawałku ‘Big BW’. To, czego za chwilę posłuchamy jest definiowane już na wstępie. Można powiedzieć, że po co odkrywać wszystkie karty na starcie, ale w wypadku Fat Freddys Drop to cecha, za którą się ich po prostu kocha. Bo nuda to z pewnością jedyna rzecz, jakiej brakuje w ich muzyce.

Zaskakującą rzeczą jest fakt, że album składający się z dziewięciu numerów, o przeciętnej długości 8-9 minut każdy, dwukrotnie pokrył się platyną (po raz pierwszy w przeciągu czterech dni od wydania!) w Nowej Zelandii. O tym zapewne zdecydował nie tylko ciepły, łagodny i rozpoznawalny chyba na całym świecie głos Joe Dukiego, ale również magia i przyjemna atmosfera, jaką udało się wykreować panom z Fat Freddys Drop. Nie zauważamy, kiedy zaczynamy tupać nóżką czy podśpiewywać z Joe magiczne frazy jak np. ‘sun is gonna shine again’. Szukaliście antidotum na jesień? Jest w zasięgu rąk i uszu..